Энэ удаагийн дугаарын “Миний түүх” буландаа барилгын талбарт өөрийн ур чадвар, хөдөлмөрөөрөө зам мөрөө бүтээж яваа нэгэн хөдөлмөрч “шаварчин” залууг онцолж байна. Тэр бол спортын хатуужил, хөдөөгийн амьдралын ухааныг барилгын мэргэжилтэй хослуулан  яваа Алтангэрэл юм.

Намайг Ж.Алтангэрэл гэдэг. Би Баянхонгор аймгийн Баянбулаг сумын уугуул. Намайг хүмүүс жүдогоор хичээллэдэг байсныг маань спортынхон сайн мэдэх байх. Би долдугаар ангиасаа эхлэн жүдогоор тасралтгүй хичээллэж, аймгийн аварга болон Хангайн бүсийн тэмцээнүүдээс алт, мөнгө, хүрэл медаль хүртэж явсан, спортод хайртай хүүхэд байлаа.

Тэр үедээ өөрийгөө нэг л өдөр Олимпийн аварга болж, Эх орныхоо нэрийг дэлхийд дуурсгана гэсэн хүсэл мөрөөдлөөр дүүрэн явдаг байв. Тиймээс спортын замналаа хөөхөөр шийдэж, хотыг зорилоо. МОН-АЛТИУС Биеийн тамирын дээд сургуульд элсэн суралцсан ч амьдралын шаардлагаар сургуулиа дундаас нь орхисон юм.

Ингээд 2018 онд барилгын салбарт хөл тавьсан. Тэр үед миний мэддэг, чаддаг зүйл гэвэл спорт, адуу маллах хоёр л байлаа. Харин барилгын салбар, тэр дундаа туслахын ажил анхлан хийж үзсэн хүнд амаргүй санагдсан. 

Гэхдээ спортын хатуужил, хөдөөний амьдралын бор ухаан, тэвчээр надад ихээхэн хэрэг болсон. Мэдэхгүй зүйл гарлаа гээд шууд шантрахгүй. Өнөөдөр болохгүй бол маргааш нь дахин оролдоно. Алдаад загнуулна, дахиад хийнэ. Ингэж байж л хүн сурдаг юм байна лээ.

Манай аав, ээж хоёр намайг хэзээ ч чангаар загнаж, орилж байгаагүй, их зөөлөн хүмүүс. Тийм болохоор би өөрөө ч уурлаж, уцаарлахыг нэг их мэддэггүй. Аливаа зүйлд тайван, суурьтай хандаж сурсан маань ч багаасаа спортоор хичээллэж, хөдөөний амьдралаар өссөнтэй минь холбоотой байх. Энэ бүх зүйл нийлээд намайг барилгын талбарт хөлөө олоход минь том суурь болж өгсөн дөө.

Туслах залуу

Манай ах барилгын салбарт ажилладаг байсан болохоор ахыгаа дагаж, найзуудтайгаа хамт нэг бригад болж анх хүрз барьж үзсэн. Анх мэдэхгүй юм их байсан. Хаанаас, яаж эхлэхээ мэдэхгүй, заримдаа нэг ажлыг хэд хэдэн удаа хийж байж ойлгоно. Гэхдээ хийж үзэж, алдаж онож, өөрөөсөө илүү чаддаг хүмүүсийг харж байгаад л бага багаар сурсан даа. Ингээд хоёр жил туслах хийсэн.

Би багаасаа ажилд их нямбай, цэвэрч хүүхэд байсан. Тийм болохоор хүрз, шаврын ховоогоо маш сайн цэвэрлэдэг байлаа. Энэ нь бригадын ах нарт их таалагддаг байсан юм. “Барилгачин болох найдвар байна шүү чамд” гэж ирээд л магтдаг байлаа.

Ажил хийж дуусаад бүх багажаа цэмбийтэл нь цэвэрлэнэ. Дор дор нь цэвэрлэчихээр шавар хатахгүй, дараагийн ажил эхлэхэд ч амар байдаг. Нэг их том зүйл биш юм шиг боловч ажлаа нямбай хийх дадал маань тэр үеэс л суусан байх.

Хүн өөрөөсөө илүү чаддаг хүнийг хараад “Би бас ингэж чаддаг болох юмсан” гэж бодож байх хэрэгтэй юм байна лээ. Манай ахын найз маш гоё шаварддаг. Тэр хүний ханаа тэгшилж байгаа байдал нь үнэхээр төгс, харахад хүртэл сайхан санагддаг байсан. Би яг тэр ах шиг хийж сурах юмсан гэж бодож, түүнээс маш их зүйл суралцаж  сурсан.

Тэгээд 2020 оноос хэмжээ тавьж сураад, шавраа цацаж, хусаж эхэлсэн юм. Шаврын хамгийн гол зарчим бол Хусах” болон “тэгшилгээ” хийх. Жоохон мурий, далий ханан дээр буруу хусчихвал асуудал гарна, загнуулна. Загнуулчихвал төр өдөржингөө манарчихна шүү дээ.

Миний хамгийн анхны том ажил Архангай аймгийн Театрын барилга байсан. Тэнд л  барилгын салбарт шаварчин болох замналаа эхлүүлж байлаа.

Шаврын машин

Өнөөдөр манай бригад шаврын машин ашигладаг болсон. Гурван жилийн өмнөөс машинтай ажиллаж эхэлсэн юм. Гараар шавар хийхээр гар их цуцаж, биеийн хүч маш их шаарддаг. Харин шаврын машинтай бол зуурсан шавраа шууд цацаж ажиллах боломжтой учраас биеийн хүчний ачаалал багасаж, ажил ч илүү хурдан явдаг.

Машинаар зуурч, цацсан шавар нь гараар хийснээс илүү жигд, чанартай ажил гаргахад тусалдаг. Гэхдээ машинтай болчихлоо гээд ажил өөрөө бүтчихгүй. Хүн хүч, ур чадвар, хамгийн гол нь багийн ажиллагаа маш чухал.

Манай бригад одоогоор долуулаа ажиллаж байна. Дөрөв нь шавраа зуурч, гурав нь туслахаар ажилладаг. Шаврын машин дээр хоёр хүн зуурна. Би өөрөө шавраа цацаж, тэгшлээд, туслахууд маань араас нь хусаж, өнгөлнө. Ингэж хүн бүр өөрийн хийх ажлаа хариуцаж байж чанартай, жигд шавардлага хийж дуусгадаг.

Бид ихэвчлэн хувийн компаниудын захиалгаар орон сууц, сургууль, цэцэрлэгийн барилгын шавардлагын ажлыг гүйцэтгэдэг.

Хөдөлмөр

Хүмүүс барилгын цалинг муу гэж ярих нь бий. Туслахын хувьд өдрийн 120 мянган төгрөгөөр ажиллаж байна. Гэхдээ барилгын ажлыг үнэхээр хийж чаддаг, мэргэшсэн хүнд бол Монголдоо хамгийн дээгүүрт ордог цалинтай гэж би боддог.Энэ бол цэвэр хувь хүнээс л шалтгаална. Хийцгүйрээд, ялаа алаад, ялхраад, энд тэнд суугаад байвал ажил явахгүй. Би л гэхэд ажил ихтэй үед тамхиа ч татах завгүй зүтгэдэг. Ингэж байж л чанартай, хурдан ажлаа дуусгаж, хөдөлмөрийнхөө хөлсийг авна шүү дээ.

Барилгын салбарт ажиллаад надад өгсөн үр өгөөж их бий. Би хөдөлмөрлөснийхөө хүчинд 2020 онд анхны “Insight” машинаа, 2023 онд “Subaru” машинаа авч байсан. Одоо “Prius 30”-тай байгаа. Гурван жилийн дараа “Benz” унах зорилготой, түүндээ хүрэхийн тулд санхүүгээ төлөвлөж, хуримтлал үүсгээд явж байна.

Санхүүгээ ингэж төлөвлөж, хуримтлуулж сурсан маань миний амьдралын хамгийн том ололтын нэг гэж боддог.

Шөлний түүх

Би 2026 оны нэгдүгээр сард сошиал контент хийх сургалтад сууж, хоёрдугаар сарын 8-нд анхны бичлэгээ оруулж байсан. Сүүлийн хоёр сарын хугацаанд сошиалдаа их идэвхтэй байгаа. Хандалт ч аягүй сайн авч, маш олон ажлын санал, компаниудын маркетингийн санал ирж байна. Цаашдаа сошиал талдаа илүү их суралцаж, хөгжих бодолтой байгаа.

Саяхан сошиалдаа нэгэн бичлэг оруулсан нь хүмүүст их хүрсэн. Би өөрөө түрээсийн байранд амьдардаг. Барилгын ажилтай болохоор орой тарахад гэр хол. Нэг өдөр ажлынхаа дараа “шөлөндөө” орж, хоол идчихээд гарах гэтэл үүдэнд нэгэн настай ах хэдэн ширхэг 100 төгрөг тоолоод сууж байсан. Би буцаад орж, гурилтай шөл аваад тэр ахад өгсөн юм. Тэр ах хэсэг зуур юу хэлэхээ мэдэхгүй над руу харсан. Нүдэнд нь гайхсан, талархсан, бас гунигласан олон зүйл зэрэгцэж байх шиг харагдсан. Тэгээд “Баярлалаа, миний хүү” гэж хэлээд уйлсан.

Хэн юу туулж явааг хэн ч мэдэхгүй шүү дээ. Хүнлэг байна гэдэг бол ерөөсөө л хүн чанартай байхын биз дээ. 

Нээрээ барилгын хувцастай, шавар шавхай болчихсон явахаар зарим хүмүүс дэлгүүр, хоршоонд дээрээс доош нь харж, гадуурхах хандлага гаргадаг. “Чи барилга дээр ажилладаг байж яасан их зантай юм” гэж хэлж байсан хүн ч бий.Тийм болохоор хүмүүст хандаж нэг зүйлийг хэлмээр байдаг. Хүнийг гаднаас нь битгий дүгнээч. Барилгын салбар бол хүн болгоны хийж чадах ажил биш. Маш их ур чадвар, тэсвэр тэвчээр шаарддаг ажил.

Хөдөлмөрлөж байгаа хүнийг хийж буй ажлаар нь битгий голоосой. Хүний өмссөн хувцас шавартай байж болно, гар нь халтар байж болно. Гэхдээ тэр хүн хэн нэгний амьдрах орон сууцыг барьж, хүүхдүүдийн сурах сургууль, цэцэрлэгийг босгож байж болно шүү дээ.

Мөрөөдлийн байшин

Монгол Улсад орчин үеийн барилгын салбар үүсэж хөгжсөний түүхт 100 жилийн ой энэ жил тохиож байна. Энэ их түүхтэй салбарынхаа нэг эд эс нь болж, хана туургыг нь босголцож яваадаа өөрөөрөө маш их бахархдаг.

Энэ салбарын хамгийн их таалагддаг зүйл бол эрх чөлөө. Хэн ч намайг “Дуугүй бай”, “Ингэ, тэг” гэж албаддаггүй. Би өөрийнхөө хийх ёстой ажлаа тултал нь хийгээд явахад л болоо. Дуртай дуугаа дуулангаа ажлаа хийж болно. Дуугүй хийж болно. Бүжиглээд, инээгээд, бүр уйлаад ч хийж болно. 

Одоо ч цаашдаа ч надад хийх зүйл, сурах зүйл их байна. Миний хамгийн том мөрөөдөл бол мөрөөдлийн байшингаа өөрийн гараар, өөрийн ур чадвараар барих. Тэр байшинг барихын тулд би одооноос илүү ихийг сурах хэрэгтэй. Цаашдаа бэлдэц нааж сурна. Илүү олон ажилд гаршина. Өөрийгөө улам хөгжүүлнэ. Нэг өдөр сурсан бүх ур чадвараа ашиглаад мөрөөдлийн байшингаа босгоно доо.

Анх энэ салбарт орж ирэхдээ туслах хийдэг, юу ч мэддэггүй залуу байсан. Харин өнөөдөр өөрийн гэсэн мэргэжилтэй, өөрийн гэсэн зорилготой, ирээдүйгээ төлөвлөж чаддаг болсон байна. Намайг өнөөдрийн энэ хэмжээнд хүрэхэд дэмжиж, барилгын ажлын сайхныг зааж өгсөн хамт олон, бригадынхандаа маш их баярладаг. Баярлалаа, эрхэм хүмүүс минь.

Миний хувьд нэг зүйл тодорхой.

Би энэ салбараас явахгүй.

Илүү ихийг сурна. Илүү чадварлаг болно.

Тэгээд нэг өдөр мөрөөдлийн байшингаа өөрийн гараар босгоно.

Сэтгүүлчийн үг

   Өнөөдөр Алтангэрэл өөрийнхөө гараар амьдралаа бүтээж явна. Түүний энэхүү түүх амьдралд хөлөө олоход бэлэн зүйлээс илүү өөрийн хөдөлмөр, тэвчээр, сурсан чадвар хамгийн том түшиг болдгийг харуулах мэт. Магадгүй хүүхдэдээ үлдээж болох хамгийн том өв нь бэлэн амьдралаас илүү өөрийнхөө замыг өөрөө бүтээж, хөдөлмөрлөж, алдаж, дахин босож, амьдралаа өөрийн хүчээр авч явах чадвар болов уу гэж бодогдлоо.

Ер нь бид хүүхдүүддээ өөрсдийн туулсан амьдралын бэрхшээлийг үзүүлэхийг хүсдэггүй. Өөрсдөө авч чадаагүй бүхнийг нь авч өгч, үзэж чадаагүй бүхнийг нь үзүүлж, амсаж чадаагүй бүхнийг нь амсуулж өсгөхийг хүсдэг. Үүнийхээ төлөө ч хичээдэг.

- Тэгвэл амьдралын бүхнийг бэлэн авсан хүн өөрийн гараар бүтээхийн үнэ цэнийг хэрхэн мэдрэх бол?

Магадгүй энэ асуулт хүн бүрийн сэтгэлд өөр өөрийн хариултыг үлдээх биз ээ.